Sprokie van ‘n besondere hennetjie.

In die hartjie van die uitgestrekte land, Botswana, woon ‘n besondere veervolkie. Sy is ‘n pragtige werfhoendertjie, sandkleurig soos die omgewing en met karakter soos min. Haar verhaal begin, waar sy as jong hennetjie eendag deur die draad van ‘n tentkamp, naby die dorpie Tsootsha, gekruip het. Sy het nie besef waar sy is nie, maar hierdie plek het baie aanlokliker gelyk as die armoedige huisies, in die omgewing. Al is hier net vyf tente, is die tuin vol lekker skropplekke en bosse waar sy kan skuil.

Tjoekie is gou lekker ingeburger en steur haar min aan die toeriste wat elke dag daar inval, na lang reise oppad na orals.

Eendag, so heel aan die begin van haar intrek , kom daar gaste van ‘n vêr plek, iets wat klink soos Gauteng. Drie monsteragtige dierasietjies spring uit die voertuig en begin skrop en beenlig op haar werf. Sy stap nog so ewe verergd en houtkerêrie daar rond, toe ‘n swart wollerige blits op haar afpyl. Ongelukkig kan sy nie gou genoeg wegkom nie en die liederlike Schnauzer hol daar rond met ‘n hele bek vol van haar stertvere.

Rittelend van die bewerasie gaan kruip sy in die kampeerders se kleedkamer weg, waar ‘n gas ‘n week later kom aankondig, dat daar ‘n hoender in die storthokkie is. Dalk het haar koppie al hierso begin raas, want na dese het sy besluit sy is ‘n mens.

Tjoekie neem haar intrek op die bank op die stoep van die kampbestuurder se tent en ten spyte van twee kieterkatte en ‘n reuse pragtige Rottweiler, genaamd Bella, is sy glad nie bang om haar kleim af te steek nie!

FUTP3977

Soos die tyd aanstap, raak sy al hoe meer kontant en lê sommer elke dag ‘n eiertjie of twee. Aan die begin wou Bella en die katte haar skraap, maar met so ‘n sterk karaktertjie het hulle nie rekening gehou nie.

Die tent is nou sommer haar eie en sy wals selfversekerd daar in en uit, net wanneer sy wil…

IMG_0170

VOYR0221

Selfs as haar mensmamma TV kyk soek sy ‘n lekker sagte been uit om op te staan, die “pound seat” in die tent…

QYPP0715

IMG_0171

Sy en Bella raak groot vriende en Bellatjie het dit op haar geneem om die eiertjies op te pas…

IMG_0168

IMG_0169

Mammie bederf haar met heerlike kossies, want sy broei dan nou kastig…

BQDQ0591

Natuurlik lê sy net windeiers, want daar is nie ‘n haan in die omtrek nie. Mammie hoop dat die vleisies wat sy vir Tjoekie voer, dalk vleiseiertjies sal skep…sal nogal voordelig wees…

GNAP7236

Tjoekie en Bella slaap saans amper lepel op die bank…

TXWH3978

Tjoekie laat selfs toe dat mens haar koppie streel en dan maak sy sulke broeis hoendergeluidjies. Haar kam is sag en vuurwarm en dis die lekkerste gevoel om daaraan te vat.

Mag Tjoekie nog lank die veerkoningin van die Kalahari wees!

( Hierdie inskrywing is met die toestemming van ‘n baie spesiale vrou. Sy woon winter en somer in ‘n tent in die middel van Botswana. Haar geselskap is haar twee katte, hond Bella en hennetjie Tjoekie. Sy maak die heerlikste kos en mens kuier ‘n hond uit ‘n bos uit saam met haar…’n besonderse ervaring!)

 

 

Langs die langpad

Dit het wyd gereën in Namibië, Botswana en Suid-Afrika. Die terugreis was in matige temperature, met verruklike tonele langs die pad.

Ons eerste stop. Die diertjies moet ‘n draai loop en water drink. Kyk die poel water in die die agtergrond…

img_0070.jpg

Dagbreek in Botswana…

IMG_0079

IMG_0077

Selfoontoring in die middel van nêrens, tussen geil gras…

IMG_0086

Die heerlike reën het gesorg vir gras en blomme oral…

IMG_0082

Die padservituut is heeltemal toegegroei…

IMG_0084

Sommige voertuie ry maar stadig…

IMG_0130

Gelukkig is dit maklik om verby te gaan, want die verkeer is nie swaar nie. Die ou staatmaker was ook hier…

IMG_0113

Jwaneng se diamantmynhoop doem uit die grasvlakte op…

IMG_0110

Middagete by Jwaneng se gholfbaan. Plasse water lê op die parkeerterrein…

IMG_0127

Die Schnauchies is nou lelik honger…

IMG_0124

Uiteindelik! Skilpadshekgrenspos…

IMG_0149

Alles is pragtig groen en die wolke lyk steeds belowend…

IMG_0151

IMG_0153

IMG_0161

Veilig tuis!

(Al die foto’s is met my selfoon geneem en ek is glad nie tevrede met die kwaliteit nie!)

Môre vat ons weer…

die langpad huis toe! Die padkos is gemaak, die honde se komberse is gewas, hulle leibande gepak, saam met ekstra koekies. Die bedjies is uitgeskud. Twee weke se duinsand, moet maar liewer agterbly.

Die tienliter waterkan staan gereed om gelaai te word. Ons ry nooit daarsonder nie, want uit ervaring het ons al sleg tweede gekom, toe ons voertuigprobleme gehad het.

Paspoorte, vormpies vir die vier grensposte en die hondepermitte saam met ‘n beursie vol Botswana Pulas, is die heel belangrikste items en lê al vroegdag gereed.

As afskeidsgeskenk, het ons vandag die mooiste sonskyndag belewe en heerlik saam met vriende langs die strand geëet. Wat ‘n lekkerte. Hier waar ek nou vir oulaas oor ‘n smaraggroen see uitstaar en met ‘n glasie wyn in die hand, die lieflike sonsondergang geniet, voel ek baie hartseer, maar uiters dankbaar oor die voorreg om hier te kon gewees het.

IMG_0276

IMG_0274

IMG_0275Ons sal twee dae lank van die lug af wees, liewe blogvriende. Sien julle weer anderkant in ons hartseerlandjie aan die Suidpunt van Afrika.

Slaggat of gatslag? Die voortvlugtiges. Hoofstuk 8

(Vir my gereelde lesers, hierdie is net ‘n pretblog en sal geen sin maak nie. Gaan gerus verby. To my regular readers, this is just a fun blog and will make no sense to you. Please pass).

Dis doodstil by die Toweropstal. Orals lê lywe rond. Toortsie se gefranjelliekoseerde poeding en die nag se kaperjolle in die bankkluis, het sy tol geëis. Sersant Gigaba lê heerlik lepel teen ‘n uitgepaasde kollega se deinende boepens. Wanneer sy drankasem met elke asemteug buitentoe geforseer word, tril sy mondhoeke ritmies en maak sulke klapgeluidjies. Verskeie van die voortvlugtiges lê ook hand om die blaas, met die polieste en met mekaar. Almal lyk ekstra dik en rondborstig van die bondels banknote, wat in trippel D’s en deurskynende tentgrootte Balipênties ingestop is.

Oom Paul en Oom Piet sweef bokant die dronknes rond, skud afkeurend hul spookkoppe en klik met hul tonge, terwyl rookwolke uit brandende pype borrel. Die twee is dit eens dat die moderne mens sleg en lui geword het en sonder sedes en waardes is.

Skielik is daar ‘n oorverdowende knal en die twee spoke skrik hulself vir die tweede keer in hul grafte in. Kisplanke, eierklitsers, kombuisware, rooibosteesakkies, Frangelicobottelproppe, twee bloedrooi stiletto’s, ‘n lipstiffie, mascara en ‘n verflenterde blonde pruik, sif neer op die verdwaasde motgevrete spul, wat nou skoon nugter geskrik is.

Una se “container” se deur hang aan een skarnier en in die boom langsaan, wapper ‘n kopdoek, wat alteveel na Toortsie s’n lyk. ‘n Swaargelaaide trippel D fladder skeef-skeef soos ‘n reuse tandemvalskerm af aarde toe. Die Bali-stalletjie is nou ‘n ali-stalletjie, want dit het letterlik sy g..alie gesien!

Lekkervurig se vuur is heeltemal geblus en nou voel sy ook nie eers meer lekker nie. Die klippers en graspolle spat soos Sonell, Woestynkind en Wegkruipertjie, wild dekslaan agter die stewige stêrre, van ‘n flou man in blou. Camilla, ontdaan van al haar verleidelike bybehore, het heeltemal haar sexy aanslag verloor en huil warm snot en trane, in die kroes borshare van die Latynsevoorkomskonstabeltjie. Abrie duik verskrik uit die pad van ‘n Baliaanse blou bal-en-klou tafelpoot, wat trillend langs hom in die grond vasslaan en sy volgestopte monnikjaspante netjies vaspen.

Tannie Frannie is helder wakker geskrik uit ‘n salige droom en gryp vervaard in die lug rond na vallende voorwerpe, onder andere ‘n uitgeholde brood vol skitterblink kroonjuwele. Scrapydo se Porkie-uil klou verbete aan haar skouer en rittel van die koue en skok. Sy veerlose lyf lyk soos dié van ‘n geplukte hoender. Sy hele veredos is in sy maai in en warrel stadig aarde toe, saam met stukkies suurgeworde gefranjelliekoseerde poeding. Scrapy self, lyk of sy so pas met haar Muskvuurpyl deur die klankgrens gebars het.

Ekmyself se bewerige vinger druk per ongeluk die musieksisteem aan die gang en ‘n klipharde sarsie kanonskote uit die 1812 Overture van Tchaikovsky, sorg vir nóg nat en vuil onderklere.

Op die plaas langsaan, in die koeistal, sweef rasperige Mozart en Bach musiek, spookagtig deur gebuigde luidsprekers. Die klomp Friese se uiers is drooggeskrik en hang soos trosse rosyntjies onderaan die rondmalende beteuterde diere. Die melk wat reeds uitgemelk is, het geskif en staan nutteloos in skeefgeduikte emmers.

Perdebytjie steier verdwaas na haar byeboerwa met ‘n plan om alleen te vlug. Sy weet nie waarheen en waarvan sy moet wegkom nie. In haar benewelde toestand besef sy net, iets groots het vanaand hier gebeur. Sy wonder of Hester en haar katelknapie se pappie, Pablo Escobar, nie iets hiermee te doen het nie. Hy is hoeka nog kwaad oor die goud wat uit sy seun se voortande gesteel is én hy het ‘n ogie op onse Hes! Natuurlik ook gehoor van die vonds in die bankkluis. Slyp seker sy geelgerookte Colombiaanse tande vir die Towerspan se swaarverdiende buit, om sy onheilige dwelmbesigheid ‘n hupstoot te gee.

Dan is daar ook nog die moontlikheid dat Abrie se Definitive Dictionary of Dubious Denotation al die tyd eintlik ‘n Definitive Dictionary of Dubious DETONATION is.

Die Perdeby het nou vaal vrede met joernale, rokende-bebaarde-ou-omie-spoke-wat skelm-boudknyp-in-die-donker, tonnels, goud, Krugermiljoene, opdragte van ‘n afwesige afkakebeen Hester-wat-in-luuksheid-in-‘n-druglord-se-villa-lê-en-tjoklits-vreet, zoemende stekende bye, botteltjies omkoopheuning vir bankamptenare, korwe en vuilgevatte banknote…sy gaan nou soos ‘n wafferse skelm die nag in verdwyn. Sy koers eers gou kombuis toe om te sien wat sy vinnig kan aas om saam te vat. Die verwoesting laat haar ‘n oomblik in haar spore vassteek en dan tref dit haar soos ‘n gatslag/slaggat/donderslag?? Sy is nou heel deurmekaar en die regte woorde ontwyk haar.

Stadig registreer die oorsaak van die nag se fiasko in haar warkop. Op die versplinterde tafel in die hoek van die verfloiingde kombuis, is ‘n Tupperbak vol poeding, wat duidelik krioel van die lewe. Die deksel bult gevaarlik uit en dis ‘n gegewe, dat dit enige oomblik met ‘n moerse knal, saam met strale deeg die lug in gaan skiet. Langsaan lê die flarde van nog so ‘n bak, bruisend en borrelend met gefranjelliekoseerde-Abrie-en-Toortsie-se-watsenaam-se-tiraGISmoe. Die plafon hang vol druppende stalagtiete en Perdeby lek vies ‘n taai, suur blerts deeg van haar harige voorarm af.

Met ‘n paar bottels Frangelico stewig onder een fris getatoeëerde arm vasgeknyp en verskeie dik pakke blou banknote, wat sy vinnig in haar bonsende oorvol trippel D en gatsakke stop, storm sy na haar byeboerwa. Skielik staan sy versteend, want dis die gesig wat haar begroet…Zoomaway het plek gemaak vir…

Boomaway

Dis seker waarheen die B van die Bali-stalletjie, wat minute gelede verfomfaai is, gelanseer is. Nou glo sy sowaar in spoke.

Skielik ontwikkel sy ‘n vretende lus vir een van Hester se Pablo Esco-tjoklit-Bars…

Ekmyself sal nou verder kalmte met haar musiek moet bring.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die paddatjie of die InLinkz skakel net daaronder:

http://www.inlinkz.com/new/view.php?id=769965
Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22).

 

My vriendjies van die Kgalagadi

Kwassie die Witkwasmuishond is vroegdag al besig om smullekker kewers, termiete, springkane, grondvoëls en reptiele op hol te jaag. Hy staan ook bekend as Geelmuishond en Rooimeerkat. Hy is ‘n parmantige knapie en bly in ‘n kolonie saam met familielede in gate in die grond.

_MG_0592

_MG_0410

Stokkies die  Stokstertmeerkat, is immer op en wakker en ‘n voorbeeld van paraatheid..

_MG_1772

Bruintjie die Bruinhiëna, is ‘n sku skaam dier en hou nie van baie aandag nie…

_MG_0901

Blekie die Bleeksingvalk, sorg heeltyd vir grusame tonele by die watergat. Hier het hy die arme duif se vere kaalgepluk toe die stomme dingetjie nog geleef het…

_MG_0621

Koningin Katrien die leeu is letterlik keelvol vir al die peste en plae om haar kop. Junior en Meisie se oë rek oor die swetswoorde wat uit mammie se adelike mondjie glip!

_MG_1179

Die koning van alle konings, laat hom deur niks afsit nie en gluur vies na die kamera…

_MG_1206

Hy is eintlik heel verveeld met die lastige besoekers en begin daaraan dink om netnou om te kap vir ‘n lang slapie…

_MG_1204

Blou lug en palmbome…

Ek hou vakansie in Swakopmund. Ek sit heerlik op die agterstoep en lees. Wanneer ek opkyk is dit die gesig wat ek sien…

IMG_0260

IMG_0268

IMG_0269

IMG_0271

Ek is in die Paradys!

Hoe lank gaan ons…

nog die voorreg hê, om dit te sien?

Woestynleeuwyfie in Damaraland, Namibië…(twee jaar gelede)

IMG_8105_edited-1

My hart is bitter seer, want die volgende pragtige kraagmannetjie is nie meer met ons nie…(Kebble die woestynleeu van Damaraland).

IMG_8155_edited-1

Hy is geoffer op die brandstapel van menslike vraatsug, hebsug en verwronge waardes van toe-eiening en eie gewin…

IMG_8146_edited-1

Gelukkig het ons nog die voorreg gehad om hom in sy natuurlike omgewing te sien. Hy is nou ‘n trofee in een of ander macho grootwildjagter se sieklike versameling dooie diere…

IMG_8162_edited-1

Ekskuus julle, hierdie is ‘n baie negatiewe blog en nie my gewone styl nie, maar ek voel baie onsteld en hartseer hieroor!

Reën, reën, lieflike reën!

Gister op ons jaarlikse reis deur Botswana, was dit so heerlik om deur ‘n hele aantal reënbuie te ry. Die diere was net so verheug.

Vir diegene wat nog nie in Botswana was nie, die mooiste beeste, perde, donkies , bokke en wilde diere loop net waar hulle wil. Dis natuurlik gevaarlik vir motoriste en mens moet altyd jou oë oophou en gereed wees om vinnig uit te swaai of tot stilstand te knars.

Na ‘n warm droë dag, was honderde diere in die pad, besig om water te drink…

IMG_0005a

IMG_0003

IMG_0006

IMG_0001

(Foto’s met my selfoon geneem…nie goeie kwaliteit nie)

 

Dis nie so maklik nie.

Jakkie Jakkals, bobaas duifvanger van die Kgalagadi, lê al douvoordag gereed by die watergat. Hy wag vir die dorstige duiwe en ander geveerdes om bekkies te kom natmaak. Hy is so ‘n glibberige vent en weet net hoe om met die omgewing saam te smelt. Die goue oggendlig verkleur sy pragtige pels en bevestig waarom hy bekend staan as ‘n rooijakkals…

_MG_0473

Nie lank nie, of daar is ‘n geruis in die hemele en honderde duiwe sak van heinde en verre, toe op die watergat…

_MG_0924

Jakkie gee hulle eers bietjie kans om rustig en op hul gemak te raak. Die spulletjie fladder en drink en skrop vir die vale, rondom die dammetjie…

_MG_0923

Die hongerpyne op sy maag, dryf hom tot raserny en hy besluit om saggies nader te sluip…

_MG_0929

Verwoed spring hy onder hulle in, hap links en regs, maar hulle is te vinnig vir hom…

_MG_0932

Hy probeer weer en weer en weer, sonder sukses. Later kom Jonas Jakkals ook daar aan en dis eens te veel vir die hongerige Jakkie, om sy vangplek met iemand anders te deel.

Hy is van nature ‘n glibberige kêrel en wys vinnig wie is baas…

_MG_0953

(Geïnspireer deur Toortsie en Kameel)