Goeie herinneringe

 Kremetartboom waaronder ons geslaap het, se “voetjies”

 Sikerettikamp die heel suidelike kamp in Khaudum

Die toilette (regs) en badkamer

 Oulike aanwysings op die deure

Die goed geventileerde badkamer   

 Die “opelug” kombuis

Ekke

Advertisements

Verlate en vergete

Pas terug van ons toer na die noorde van Namibië, wil ek ‘n paar gedagtes met julle deel. Dit was ‘n ongelooflike ervaring. Behalwe vir die feit dat ons in ‘n wildernisgebied was waar ons in vier dae presies drie ander voertuie gesien het, was dit ‘n 4X4 roete vir spykerbaarde! Gelukkig was ons gids baie bedrewe en was ek geen oomblik bang nie.

‘n Ou se lyf is naderhand seer van al die heen en weer wieg en die feit dat dit vyf ure geneem het om sewentig kilos af te lê, (het darem tussenin gestop om wild en voëls te kyk) sit nie lig in elkeen se broek nie.

Die Khaudum reservaat is ‘n stukkie vergete wildernis, waar min mense kom. Dis in die Noord-Ooste van Namibië en het net twee kampterreine. Alles is erg verwaarloos, maar ons het dit verwag en was geestelik ingestel om geen water of geriewe te hê nie. Dus was dit ‘n heerlike verassing toe daar wél “badkamers” en toilette was!

Die toilet was heel gesellig. Die bak het nie ‘n deksel op gehad nie en as mens op die troon sit, word jy van bo-uit die bak gespuit met ‘n straal water…sommer ‘n “bosbidet”! Die stort was vol bye wat water kom soek by die druppende kraan en natuurlik steek een van die knape my toe in die voet. Gelukkig is ek nie allergies nie, maar my voet was die volgende dag pofferdik geswel.Die sparretjiesmure was ook lekker deursigtig en aan ventilasie op ‘n moeë warm lyf, het dit nie ontbreek nie.

Afgesien van die algehele verval, het die sien van die hoogs bedreigde Bastergemsbok, opgemaak daarvoor. Ons kon pragtige foto’s neem. Die bokke is ongelooflik sku en ons het vir ure geduldig sit en wag by watergate vir hulle om te kom drink. Daar was geweldig baie olifante wat heeltyd die water geannekseer het en dit moeilik gemaak het vir ander diere om te kom drink.

Een aand teen laatskemer, het ons aanskou hoe trop op trop olifante aangehardloop kom na die water. Met die son agter hulle en die stof wat uitslaan soos hulle hardloop, was dit ‘n ongelooflike gesig. Ons het naderhand opgehou tel toe ons by honderd kom. Die interaksie was verstommend. Elke nuwe groep aankomelinge het die ander gegroet deur met hul slurpe in mekaar se monde te voel. Die heel kleintjies is deur die opgeskote koeie beskerm en toe enetjie effens in die modder vassit, was daar gou een by om hom uit te stoot.Hierdie jong vroulike diere is nes agt tot tienjarige mensdogtertjies wat graag oor babas koer!

Ons het ook gesien hoe ‘n Geelbekwou ‘n duif vang, ‘n Jagarend met ‘n slang in sy bek en ‘n Witkruissperwer wat ‘n mossie kap. Die kersie op die koek, was ‘n rooikat , wat doodluiters oor die pad geloop het. Al is hierdie katsoort in die sestigerjare tot pes verklaar op plase, sien ‘n mens selde hierdie pragdier. In al die jare wat ons in die bosse rondploeter, is dit maar die tweede keer dat ons een te siene kry! 

Hoe meer ‘n mens daar buite kom, hoe meer wil ‘n mens dit doen. Dis soos ‘n verslawing..’n baaaie lekker een!

My hart is in Namibie

Daardie wye, droë stuk land, het my hart heeltemal gesteel. Ons het nou al heelwat van dié wêreld gesien en gaan nie rus voor ons nie omtrent alles wat daar is meegemaak het nie. Verlede jaar het ons Kaokoland gefynkam en dit was ‘n wonderlike ervaring, wat ‘n mens vir niemand kan oorvertel nie.

Ons is besig om voor te berei vir ons volgende toer wat môre begin! Ons gaan bo na die Noorde. Ons eerste besoekpunt is Khaudum, ‘n wildernisarea, waar ons veral gaan soek na die bedreigde Swart-wit-pense en Bastergemsbokke. Manlief gaan hulle skiet..met sy kamera en ek gaan net kyk! Hierdie geweste is bekend vir sy dik sand en moeilik rybare paaie. Ons het egter ‘n ervare gids, wat elke klip in Namibië al meer as tweekeer omgedraai het! Ons was verlede jaar saam met hom en het volle vertroue in sy vaardigheid.

Daarna gaan ons na die Caprivi en Popa Falls.Oral gaan ons maar tent opslaan en met ons eie water regkom. Dis wat dit so lekker maak. Ek los my horlosie, ringe, kamme, pommades en “make-up” alles by die huis. Tydens so ‘n toer, sluit ek my af van die buitewêreld en al die dinge wat “saak” maak. 

Dis die wonderlikste kopskoonmaak wat enige mens kan kry!

Sal meer vertel as ons terug is.  

Snaakse mense met vreemde uitkyk op die lewe

Ek sit gister in ‘n geselskap waar iemand vol bravade vertel hoe sy haar wynpapsakke dokter voor sy dit weggooi. Blykbaar het sy eendag gesien hoe ‘n bedelaar in haar swartsakke krap en toe die laaste droesempies uit ‘n leë papsak suig. Dit het haar woedend gemaak, want hoe durf hy aan hààr papsak suig, nogal uit hààr vuilgoedsak!

Nou het sy hierdie asemrowende gelykmaker uitgedink. Sy maak ‘n soutwatermengsel en spuit dit by die kraantjie in. In haar geestesoog verlustig sy haar aan die arme drommel, wat ‘n klein knertsie uit ‘n weggegooide wynsak neem, se ellende. Hel, ek het nie geweet ‘n mens kry sulke kleinlike mense nie. Raai wat? Hulle sit Sondae in die voorste gestoeltes van die kerk!

Wys jou net…godsdiens is nie ‘n waarborg vir deemoed, medemenslikheid, liefde, respek en al die ander kleims wat die kerk maak nie.

Vrouens se manier van kuier

Ek was vandag weer by my maandelikse leeskring. Ons is vyf vriendinne, wat ons lekkerste boeke saambring en dan onder mekaar uitruil. Daar word nie een spesifieke boek gelees en bestudeer nie. Ons boeke wissel van hygromans, outobiografieë, die nuutste boeke in Afrikaans en Engels, tot by geskiedenisboeke oor die Anglo-Boereoorlog…voorwaar ‘n wye veld.

Elkeen kry ‘n beurt om die boeke wat hy laas geleen het, vinnig te bespreek en aan te beveel of af te keur. Dan lewer jy kommentaar oor nuwe boeke wat jy in die poel insit. Dis georganiseerde chaos en ‘n buitestaander sal dink dis ‘n malhuis! Terwyl een praat oor sy boek, vertel ‘n ander een gou-gou ietsie waaraan die boek hom herinner. Kort voor lank is die hele storie op ‘n syspoor gerangeer.

Tussendeur hardloop iemand kombuis toe om tee en koek aan te dra. Deur alles heen word lief en leed en die nuutste skinderstories ook sommer in een asem afgehandel tussen die volgende ou se boekbehandelings deur. ‘n Mens moet kophou soos ‘n dronk weeluis om te weet waar ons nou trek. Een beleef ‘n blonde oomblik en dan help almal dink wat die vergete woord is..dis ongelooflik hoe almal net inval, gelyk praat, luister, eet, drink en nog steeds weet wat aangaan!

Ek dink dis net vrouens wat so kan kuier! 

Burokrasie, die mens se grrrrootste PYN

Hoeveel keer moet ek nog my vervalde motorlisensie hernu? Hoeveel keer moet ek weer gaan vir oogtoetse vir ‘n nuwe bestuurslisensie? Hoeveel keer moet ek belastingvorms invul? Hoeveel keer moet ek wéér my bankbesonderhede gaan Fika?

Al hierdie goed is elke jaar se storie, behalwe die bestuurslisensie…vyf jaar is egter ook TE GOU verby! Hierdie takies is die ergste dorings in Jan Alleman se vlees.

Behalwe dat dit ‘n permanente gat in my beursie laat, is dit lang rye wat getrotseer moet word, vieslik-ingewikkelde vorms wat mens moet invul (nogal in Ingels ook)…ek weet nie hoe voel iemand wat nie baie geletterd is nie! My nek gaan sommer in ‘n spasma in en ‘n soort angssweet tap onder my arms af, terwyl my wange bloedrooi bot soos ‘n ontploffing in ‘n kleurstoffabriek!

Natuurlik moet jy nie ‘n oog knip of reageer, wanneer een of ander geïrriteerde omie in die ry, rassistiese kommentaar lewer oor die diens nie.Ek skaam my gewoonlik dood, want die stem is dan nog so kliphard ook. Het hulle al vergeet dat die vorige staatsdiens maar net so vrot was?

 Burokrasie is maar wêreldwyd ‘n pyn wat nie wil weggaan nie. Ek onthou toe ek begin skoolhou het, kry ek my eerste salaris..KLEINGELD! Daarby ‘n formele brief, wat aandui dat ek geen kwalifikasies het nie en slegs vir drie maande mag werk. Wat het dan nou geword van al my met moeite-gewaarmerkte afskrifte van kwalifikasies, diplomas, sertifikate, getuigskrifte en al  die ander pampiere? Woedend en in my eer gekrenk, storm ek vol bravade daai onderwysdepartementsgebou in Pretoria.

Dit het alles niks gehelp nie. Ek was die goddelike dag daar, van bakboord na stuurboord gestuur. Dan is dit vloer een, kamer vyf, dan vloer sewe kamer drie, vloer agt kamer twee..nee ons gaan nou op “lunch”, kom oor ‘n uur terug! En die amptenare is suur, asynsuur en behandel my soos ‘n infantiel! Alles darem naderhand uitgesorteer is ek poegaai huistoe.

Raai wat? Volgende salaristjek, selle ou storie! Plus die volgende ses maande. Na baie gesukkel is die sakie opgelos en kom my eerste stel dokumente iewers te voorskyn! Wonder nou nog watter ou se stêre het my pampiere warm gehou.

Ek het nou al geleer, as jy enigsins met ‘n staatsdiensinstansie, bank of munisipaliteit “besigheid” moet doen, neem alles saam..ID, paspoort, kredietkaarte, foon- en klererekening, munisipalerekening, geboortesertifikaat, doopsertifikaat en les bes, jou tandheelkundige afdrukke en DNA! 

Blare wat mors

Hoekom is daar altyd mense wat kla as blare mors? Ek het nou al probeer om sulke mense te klassifiseer. Dis opvallend dat hulle meestal perfeksioniste is. Verder sorteer hulle onder die ouderdom vyftig plus, want hulle het grootgeword in ‘n tydperk waar daar nie veel notisie geneem is van die natuur se invloed op die omgewing nie.

Dis ook die tipe persoon wat maklik die spuitbottel nadertrek en al wat ‘n bewegende nie-menslike skepsel is, verdelg met ‘n nare wolk gaggagif.Ek veralgemeen ‘n bietjie, maar maak nogal so ‘n waarneming.

My skoonouers woon in ‘n aftree-oord en daar is alewig hewige rusies oor morsende bome. Gewoonlik is dit die arme bome wat in die slag bly. Ek kan nie glo, dat ‘n mens op daardie ouderdom nog wil kerm oor so-iets en dan ‘n boom wat soveel jare neem om te groei, se lewe wil kortknip, sodat jy jou laaste jare “blaarvry” kan lewe! Selfsugtig se moses!

In ons plaaslike koerant is daar gedurig briewe van morpotte wat die stadsraad uitskel oor sypaadjiebome wat pla.Party het selfs die vermetelheid om self die bome af te kap, al is dit nie hul eiendom nie!Hier om die hoek staan die stomp van ‘n boom wat verlede jaar wederregtelik sy lewe verloor het.

Ek sal seker nooit sulke mentaliteit verstaan nie!

Figuram Lumina

Thom Verleg

Voz Sola

Veselglas & Plastic

verFilmies

Verfilming, kameras, opinies...

Krummels & Katkuite

Afrikaanse gedagtes gemeng met siel en cursive woorde.

Theo Herbots Blogger, Website-Creator, MLM

Niet alleen belangrijke informatie over Tienen en omgeving maar ook belangrijke informatie waar alle TIENENAARS EN ANDEREN belang kunnen bij hebben en ook alles rond Toerisme en Activiteiten in Tienen Uw informant THEO HERBOTS

Sommer Stories deur Gerda Bruinette

Ek skryf sommer net, want dis lekker en alles in Afrikaans

Metamorfose vir my Siel

ñ Reis na self ontdekking.... wie weet dalk loop ons mekaar raak.

Grensgevallen

Een grens is een wens

hier "blok" ek!

ek "blok" soos ek wil, wanneer ek wil en wat ek wil!

Geloof droom skryf

Om te glo te droom en oor alles na aan my hart te skryf

Kanker en dan .....

Het leven is een achtbaan

Net Ek

Ek herhaal jou...sonder begin of einde

CREATION CALLS

In Search of Truth and Nothing but the Truth

KleinKittie (alias Karinsegriffels)

Griffels en Tjommels op my eiesoortige manier

blikkiesvis

stories of fish and fishy stories

nowathome

Love life! Sharing and caring!

%d bloggers like this: