Verdere brief aan ‘n geliefde

Nadat jou bose sweer die afgelope week oopgebars en jou strate en geboue verwoes en bevuil het, het ‘n wonderwerk gebeur.

Van oraloor het hulle aangekom, jou mense, ons land se mense…en hande gevat. Weereens het ek nie woorde nie.

Na dae van verwoesting en anargie, het gemeenskappe saamgekom. In plaas van vuurhoutjies, petrolbomme, stokke, klippe, spiese, assegaaie en ander wapens, was daar besems, harke, skoppies, borsels en enige bruikbare skoonmaakding in jou mense se hande. Saam-saam sonder inagneming van kleur, stand of status, het jou mense ingespring en skouer aan skouer jou vieslike verleentheid opgevee en weggewas.

Orals is planne gemaak, kos versamel, water, melk en brood uitgedeel, waar die nood hoog was.

Onder die radar het die aanstigters laag gelê en hul wonde lek, omdat hulle nie hierdie reaksie verwag het nie. Hulle skelm truuks om die werkloosheid en armoede uit te buit vir eie magsugtige gewin, het amper geslaag. Hulle het egter nie rekening daarmee gehou nie, dat jy ‘n groot gros kinders het, wat moeg is vir politieke speletjies en blatante kriminaliteit.

Swak politieke leierskap se onderrok het lelik uigehang en uiteindelik is daar erken dat hulle pogings tot orde, klaaglik misluk het. In plaas van die gewone blaamverskuiwing, is hande stadig in eie boesem gesteek. Ons hou nie asem op nie, maar hoop hierdie gebeure het mense laat wakker skrik.

Ons is nog lank nie uit die moeras nie, want hef aan lê nog voor om ‘n verpletterde ekonomie weer aan die gang te kry. Dinge gaan vorentoe eerder slegter as beter gaan, maar soos voorheen, oorheers die sterk gees van versoening en gaan hopelik die wa weer, soos sovele ander kere in ons geskiedenis, deur die drif trek.

Van ‘n video met ‘n man in ‘n rostoel op ‘n balkon, waar hy geweer in die hand skerts dat hy ‘n “sniper” is, het ons beweeg na nog twee mense in rolstoele…een met ‘n hark en die ander een met ‘n besem, fluks besig om skoon te maak.

Mooi Suid-Afrika! Jou goeie mense het geseëvier.

Hartseer brief aan ‘n geliefde

Ek stap al amper agt-en-sestig jaar saam met jou. My eerste gewaarwording van jou, was jou blou lug en ewige sonskyndae. Saam met jou het ek ‘n onskuldige gelukkige kindertyd beleef. Wye vlaktes, horisonne wat bewe in die hitte, wilde diere, goudgeel strande, droogtes, storms, vloede was alles deel van dit wat jy ons gebied het.

Dis eers heelwat later dat ek besef het alles is nie so wel nie. Die onregte wat gepleeg is teenoor ‘n groot deel van jou kinders, het gelei tot ‘n onsinnige oorlog, waar baie van jou ander kinders ook hul lewens moes opoffer om ‘n onwerkbare ideologie aan die gang te hou.

Toe gebeur die wonderwerk en ons vat almal hande. Sonder bloedvergieting het ons begin om na mekaar uit te reik. Daar was gemoedelikheid en werksaamheid, maar ongemerk het dinge begin verander.

Geleidelik is alle sisteme deur onbevoegde mense beman. Politici is in strategiese posisies geplaas,vanwaar nepotisme en gierigheid hul vraatsug gevoed het.Dienste en infrastruktuur het in die slag gebly. Ons ken almal die afdraandstorie van staatskaping, korrupsie van kaders in gesagsposisies en die hulpeloosheid van werkloses, wat al dieper in die wanhoop van armoede verval het.

Toe breek Maandag 12 Julie 2021 aan. Ek het nie woorde vir die verwoesting wat ons al drie dae lank aanskou nie. Die sweer het oopgebars en die sug loop in ’n breë siek stroom daaruit. Die leiers lei nie meer nie. Hulle het nog nooit gelei nie. Al wat gelei is, is miljoene na individue se bankrekeninge.

Terwyl die gans wat die goue eiers lê, stelselmatig ander groener weivelde gaan soek het, het die druklas op die ganse wat dinge ‘n kans wou gee, al hoe groter geword. Die ellende en werkloosheid het die gulsige kripvreters min geskeel. Voor verkiesings is beloftes gemaak en dan het die wanhopiges weer moed geskep om dieselfde kripvreters wéér in magsposisies in te stem.

Terwyl die land in vlamme opgaan, hou ministers in deftige klere, nuuskonferensies en vertel hoe onder beheer alles is. Intussen bloei winkels en pakhuise leeg en slegs enkele polisiemanne staan magteloos en toekyk. Die stropers het miskien vir ‘n paar dae kos, maar die werklikheid is, dat ‘n hele infrastruktuur en vervoerketting vernietig is.

Suid-Afrika, my geliefde land, jy bloei, jou kinders bloei, ons almal bloei. In die donkernag loop ‘n verflenterde kaalvoet seuntjie, met ‘n winkelsak vol kleurvolle onderbroekies en ‘n paar skoentjies wat hy gebuit het. In ‘n stofstraat warrel wintergras en blare oor die lyk van ‘n kind. In die hospitale blaas vele hul laaste asems uit….

Opwindende dag op Sanipas….vir Dries.

Sanipas is die tweede hoogste pas in Suid-Afrika . Dis in 1950 gebou en word beskou as die moeder van alle bergpasse in Suid-Afrika. Dit is SA se mees ikoniese grondbergpas en is ‘n uitdaging vir menige avontuursoeker, natuurlik net rybaar met ‘n 4×4. Dit bly ‘n uitdagende rit met wonderlike natuurtonele, slegte weer en verraderlike toestande, wat mens kan verwag van ‘n pas met ‘n hoogte van 2876 meter. Dit kan enige tyd sneeu en die weer is baie onvoorspelbaar.

Dis een van die gevaarlikste passe in SA en het al menige slagoffer ge-eis. Ons het eerstehands beleef hoe gevaarlik dit is en ook benoude oomblikke beleef.

Die pad is tans onder konstruksie en ‘n groot gedeelte is al geteer. Ongelukkig gaan dit die aantrekkingskrag vir avonturiers bederf, as enige voertuig oor ‘n paar jaar gemaklik tot bo kan ry, maar dis glo “vooruitgang”. Gelukkig gaan dit nog lank neem en diegene wat Sanipas op hulle emmerskoplysie het, moet dit gou aanpak.

Oppad soontoe is dit van die asemrowende tonele…

Gou kom ons uit by die Suid-Afrikaanse grenspos en al wil ons nie in Lesotho ingaan nie, moet ons hier ons paspoorte laat stempel. Die pas is op SA grondgebied, maar dis meer prakties dat die grenspos hier aan die onderkant is.

Hierlangs is die pad nog maklik begaanbaar en die natuurtonele slaan ons asems weg…

Ek klim uit om die vars yskoue lug in te asem en ‘n vinnige skoot van die omgewing te neem….

Die natuurtonele is asemrowend…

Die gevoel van verwondering is onbeskryflik….

Sover het alles goed afgeloop, maar toe ons die eerste sneeu en ys kry is daar ‘n onverwagse obstruksie in die pad. Manlief gaan stel ondersoek in, maar die bakkie is verlate…..

‘n Basoetoe kom ewe rustig bergaf en stap gemaklik op die ys, terwyl manlief amper neerslaan en voetjie vir voetjie stadig terugkom…

Tot dusver was daar net ‘n paar voertuie en ons was voor. Dis net hier waar ons besluit om om te draai, want die sneeu het verander in seepgladde ys en die bakkie het die hele pad versper. Die voertuig agter ons het langs ons gestop en die spasie waarin ons kon omdraai, gevat.

Dis toe waar ons agteruit moes bergaf!!! Elke sentimeter wat ons beweeg, het die voertuig op die ys begin gly en al wat wink, was ‘n helse afgrond!! Gelukkig kom daar toe ‘n groep jongmense aan en die toerleier het die situasie opgesom. Hy het langs ons oop venster stelling ingeneem en op ‘n kalm manier instruksies gegee van hoe manlief sy stuurwiel moet draai en hoeveel hy moet briek en wanneer om nie te briek nie. Dit was ‘n hele proses waar hy saam met ons bergaf gestap het, totdat ons veilig kon omdraai. Ons was heeltyd baie kalm, maar agterna het ons albei duistere nek- en lyfpyne ervaar…beslis stres gewees! Daar was ook ‘n welkome dop sjerrie in die pyplyn…darem net teen die koue hoor en veilig in ‘n leunstoel.

Daar waar die sleepwa en ander motor staan, is waar ons omgedraai het. Die sleepwa was ook deel van die geheimsinnige verlate bakkie se vrag…

Toe ons eindelik weer vaste veilige grond bereik, kom daar ‘n hele gevolg uniformmanne te voet verby met ‘n baie benoude Sjinees tussen hulle. Dit blyk toe sy bakkie te wees wat daar vassit. Die knaap moes bergaf tot by die polisiepos en toe saam met hulle in hierdie noodvoertuig ry, om sy bakkie te probeer red….

Ons het nie gebly om die reddingsoperasie te aanskou nie en is veilig bergaf met nog mooi tonele in ons visier…

Goeie raad: Doen jou huiswerk, maak seker jy weet hoe om op ys te ry, want dis nie dieselfde as sneeu nie, hou bandkettings byderhand, moenie vol bravade wees nie, vermy groepsdruk en moet veral nie drink en bestuur nie!!!

‘n Dag saam met hoogsbedreigde gevleuelde konings van die berge

Die skuiling in die Drakensberge by Giant’s Castle.
Skuiling van buite
Gooi bene uit vir die Baardaasvoels.
Die gesellige warm binnekant.
Slaggereed om te “skiet”.
Die pragtige omgewing met sneeu op die Drakensberge.
Onverwagse besoeker kom kyk wat daar te aas is…Kransaasvoel (Cape Vulture).Ook skaars en sy status is kwesbaar.
Daarshy…wat ‘n fantastiese oomblik!!
Hy doen ‘n paar verbyvlugte en die kameras kliek verwoed.
Verbyvlug van ‘n jongetjie. Hulle neem tot sewe jaar om volwasse te word en die regte kleur te ontwikkel.
Volwassene met kenmerkende kleure.
Die Withalskraaie (White-necked Raven) en rooivlerkspreeus (Red-winged Starling) was baie lastig. Hulle het die bene skoon gepik en van die kraaie het bene gesteel.
Withalskraai (White-necked Raven) met een van die bene in sy klou.
Die kraaie het ons vermaak met interessante toertjies. Hierdie een het ‘n stok rondgegooi en dan weer gevang. Hulle is ongelooflike akrobate in die lug!
Die baard van hierdie volwassene is duidelik sigbaar.
Jonge met baard al effens sigbaar.

Ietsie oor hierdie ongelooflike konings van die hemel:

Dis die enigste aasvoel wat spesialiseer in die vreet van bene van dooie diere. Hulle eet veral die murg en sal die bene vanuit ‘n hoogte op rotse laat val om dit te breek.

Die ou naam was Lammergeier of Lammervanger, wat afgelei is van verkeerde aannames, dat hy lammers vang. Dis absoluut onwaar en het grotendeels gelei tot amper uitwissing in sekere werelddele.

Gewig: 5 tot 7 kg.

Vlerkspan: 2.6 tot 2.9 m.

Habitat: Berge. In Suid-Afrika word hulle slegs in die Drakensberge aangetref (ongeveer 175 km vanaf Durban na die binneland). Wereldwyd kom hulle voor in die Himalayas, Pyrenees, Alpe, Caucasusstreek, Altaiberge, Alborz, Zgrosberge, Ladakh, Wes en sentraal, Sjina en die Arabiese Peninsula.

Eerste suksesvolle broeitydperk: 8 tot 9 jaar. ..slegs twee eiers, waarvan die tweede ‘n hele ruk na die eerste gele word. As die tweede kuiken uitbroei, word hy deur die ouer een getreiter en van kos weerhou, totdat hy sterf. Dus is hierdie voels se aanwas baie beperk.

Lewensduur: 50jaar in dieretuine.

Skoknuus: Slegs 350 individue oorleef in die Drakensberg van SA. Die beste plek om hulle te besigtig is by Giant’s Castle, een van Ezemvelo KZN se kampe. Dis waar die wonderlike skuiling is wat ons vir ‘n dag gehuur het, vir totale privaatheid.

Opgestop in ‘n glaskas…

Mag dit NIE eendag die enigste manier wees om hierdie gevleuelde koning te besigtig nie!!

Naaldekokers en waterjuffers

Wie het ooit kon dink dat die pragtige naaldekokers wat orals by waterryke plekke rondvlieg, eers nimfe was wat ongeveer twee jaar lank in die water gewoon het? As die nimf of larwe volgroei is, kruip dit teen ‘n plantstingel uit die water uit. Die vel droog dan uit, skeur oop op die rug en ‘n volwasse insek kruip uit. Hierdie is die dop waaruit hy gekruip het…

As mens mooi kyk na grassies en riete in vlak water, sal jy hierdie grillerige dooie doppies van die naaldekokers sien.
Naaldekokers kan verskillende variasies van rooi, groen of blou wees.
‘n Ou naaldekoker met geskeurde vlerke. Volwasse naaldekokers se lewensduur is ongeveer twee maande.
Deur die vlerke loop ‘n fyn netwerk van are en dwarsare, waardeur senuwees, bloedvate en asemhalingsbuise loop.
Naaldekokers kan snelhede van tussen 50 en 100 km/u bereik en kan skielik van rigting verander.
Twee groot saamgestelde oe beslaan omtrent die hele kop met twee kort antennae voor. Drie paar lang dun pote met stekels aan, word ook gebruik om prooi tydens vlug te vang.
Onder twee kake is ‘n skottelvormige onderlip. Dis oortrek met hakies en vorm saam met die kake ‘n struktuur bekend as die vangmasker, waarmee die prooi gevang en verskeur word.

Waterjuffers is soortgelyk aan naaldekokers en behoort aan dieselfde insekorde, Odonata. Daar is egter verskille. Naaldekokers se agtervlerke is groter as hul voorvlerke, terwyl dit by waterjuffers ewe groot is. Naaldekokers hou hulle vlerke uitgesprei as hulle rus, terwyl waterjuffers hul vlerke teen die liggaam vou. Hulle vlieg ook nie so vinnig nie.

Tipiese waterjuffer, kleiner as ‘n naaldekoker..
Die eerste naaldekokers en waterjuffers dateer uit die Permtydperk…280 tot 230 miljoen jaar gelede.
Fraai en fyntjies met pragtige kleure.
Twee waterjuffers wat paar.

Alle inligting gekry by Wikipedia en foto’s geneem op Walkerson’s Landgoed, naby Dullstroom.

Badtyd vir baba.

Klein Willemientjie Witrenoster is by die watergat vir haar daaglikse bad en suipseltjie water. Sy storm opgewonde die dammetjie in dat die water so spat…

Mamma Wilma Witrenoster, neem haar kans waar en teug diep aan die heerlike koel water.

Willemientjie gaan lê sommer plat in die water en wie land op haar? Ronnie Renostervoël. Hy het al van vêr af ‘n paar sappige bosluise bespied…

Ronnie kruip diep in Willemientjie se oor in en haar ogies val sommer toe van pure lekkerkry. Ronnie pik en sluk die lekker vetgesuipte dierasies af, totdat sy krop tot barstens toe vol is. Niks kom by so ‘n lekker oorskoonmaak nie. ‘n Diepe slaap oorval Willemientjie en mamma Wilma se groot lyf hou vertroostend wag by haar telgie…

Terwyl Willemientjie ‘n uiltjie knip, bekyk mamma Wilma haarself in die water en dink dat sy darem nie te sleg lyk nie…

Gelukkig kan sy nie haarself van agter af sien nie…

Noue ontkoming

Dis ‘n warm somersmiddag in die bos. Mamma Kolkat en klein Spikkeltjie se rustigheid word skielik wreed versteur. Mamma Kolkat gee ‘n waarskuwende grom en trek haar lippe oop om haar gevaarlike skerp tande te wys…

Helsim Hiëna is alweer aan die rondsluip op soek na iets om te vreet. Hy sal ‘n klein kolkatjie met een hap van sy kragtige kake, die ewigheid in stuur…

Spikkeltjie het intussen blitsig in ‘n knoppiesdoringboom ingespring. Dis nie die allerbeste boom om in te skuil nie, want die dorings sit soos hare op ‘n luiperd se rug en gryp vir Spikkeltjie vas. Gelukkig sal Helsim tweemaal dink voor hy haar daar afhaal en die ou stap maar ewe druipstert verby. Teen ‘n doringboom en ‘n grommende luiperdmamma is hy nie bestand nie…

Spikkeltjie loer angsbevange om die stam van die boom. Waar is daardie liederlike Helsim nou?

Spikkeltjie wag net vir Mamma Kolkat om ‘n teken te gee dat alles veilig is…

Na die groot skrik is daar niks wat kom by ‘n suipseltjie melk nie…

en ‘n bietjie liefkosing en moederliefde…

Nou bietjie lyf skoonlek…

en ‘n vet boslyf stukkend knyp tussen skerp tande…

Vir oulaas nog ‘n lekker souslek met mammie se skurwe tong…

Dis salig om ‘n Spikkelkatjie met so ‘n sorgsame mammie te wees.

Alle foto’s is geneem in Londolozi, Sabi-Sandwildreservaat en dis hoe die verhaal werklik afgespeel het.